ย้อนกลับไปวันวานที่แสนหวาน

ผ่านมาสามปีครึ่งแล้วนะ

ถามว่ายังจำได้มั้ย..จำได้สิ..วันวานที่แสนหวาน..

...วันสัมภาด...

เป็นวันแรกที่ก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ อย่างเป็นทางการ..

เข้าสัมภาดกับอ.มะแนวแห่งภาคคอม

ตื่นเต้นแทบตาย..

แต่.. ไม่มีอะไรนี่ ไม่มีอะไรต้องน่ากลัว

ขอบคุณที่ได้เข้าเรียน..

.....นั่นแหละคือก้าวแรกของฉัน.....

ผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ต้องเข้ารับการอบรม...บัณฑิตยุคใหม่...

มีทั้งเพื่อนต่างคณะและเพื่อนคณะเดียวกัน  คนเยอะแยะ มากหมายเหลือเกิน

ฉันไม่รู้จักใคร..มาเพียงตัวคนเดียว

บัณฑิตยุคใหม่ สอนให้ฉันรู้จักมหาลัยมากขึ้น  สอนให้ฉันร้องเพลงมหาลัยเพลงแห่งความภาคภูมิใจ(เก็บลมไว้ที่ท้อง)

สอนให้ฉันปรับตัวเข้ากับคนหมู่มากได้  สอนให้ฉันรู้จักความเป็นนิสิต..นิสิตเกษตร..

..วันแรกพบ..วันรับน้องของคณะวิศวกรรมศาสตร์

ฉันหวังจะได้รู้จักเพื่อนใหม่มากมาย..เพื่อนที่รู้ใจ..เพื่อนที่จะได้อยู่เคียงข้างจนสี่ปี

ฉันหวังจะได้เจอผู้ชายหน้าตาดีดี .. ผู้ชายที่จะอยู่เคียงข้างไปตลอดชีวิต(หวังมากไปป่ะ)

รับน้องไม่สยองขวัญ..สนุก..สะใจ..เดนซ์กระจายไม่มีการหมกเม็ดเก็บความสาว..

หลายคนรู้จักฉันดีในฐานะ คนที่เต้นมะหมี่ได้งดงาม..

หลังรับน้องได้รู้จักเพื่อนใหม่มากมาย..ได้เพื่อนที่รู้ใจ..เพื่อนที่อยู่เคียงข้างมาจนสี่ปีนี้

หลังรับน้องได้เจอผู้ชายหน้าตาดีดี..ผู้ชายเหล่านั้นไม่เลือกฉันที่จะเคียงข้างไปตลอดชีวิต..เศร้า..

ขอบคุณกับอีกหนึ่งความทรงจำ..

เวลาผ่านไปเร็วเสมอ..

ปีหนึ่ง..

ปีสอง..

ปีสาม..

และปีสี่..

ถ้าไม่เชื่อว่าเร็วลองมาอยู่ปีสี่สิ แล้วคุณจะรู้ !!

มีคนบอกว่าความทรงจำเล่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด

เรื่องมากมายที่อยากจะบอกเรื่องมากมายที่อยากจะพูด

แล้วจะอัพใหม่ เรื่อยๆ

ขอบคุณ