| DaDaR's profile[-ดาด้าจัง-]PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
April 05 ไปเล่นสกีมาฮะมาแล้ว มาอัพอีกแล้ว ไม่รู้มีใครอ่านป่าว แต่จะมาอัพ
วันนี้ไปเล่นสกีมาสนุกม๊ากมาก ไปกับ Barbaraคนที่เป็นagentของ AAG สนุกมากๆเลยหุหุ เจ๋งจริงๆ ไปถึงเริ่มจากต้องซื้อticket ก่อน ซึ่ง ticket เนี่ยมีอยู่สองใบ ใบแรกสำหรับเข้าไปเล่นสกี ส่วนอีกใบเป็นสำหรับการเช่าอุปกรณ์ของเค้า เริ่มจากไปเช่ารองเท้าสกี ซึ่งเป็นอารายที่หนักมากก ใส่ก็ย๊ากยาก พอใส่แล้วก็เดินย๊ากยาก รองเท้าคู่ใหญ่มาก ก็เวลาเดินเค้าบอกว่าให้เอาส้นลงก่อน แล้วตามด้วยปลายเท้า โอ้ว หนักมากๆ ต่อมาก็ไปเช่าสกี เค้าก็ปรับให้เข้ากับขนาดของเท้าเรา แล้วตัวสกีนี่นะ หนักจังเล้ย ต่อมาก็ไปเช่าสกี โพล (Ski Pole) ก็ต้องเข้ากับขนาดความสูงของเรา ซึ่งราวๆประมาณหน้าอก พอแต่งตัวพร้อมแล้วก็ไปฝากของ เค้าคิดค่าฝาก $3 ราคาก็ถือว่าแพงอยู่นา แล้วก็ไปเล่นสกีกัน สนุกม๊ากมากกกกก ใครไม่ได้ล้มนี่ตกเทรนม๊ากมาก เราล้มไปรอบนึง หะหะ แต่ไม่เจ็บนะ เพราะว่าใส่ไปหนามากเลย เวลาจะเล่นก็ต้องขึ้นอารายซักอย่างที่เหมือนบันไดเลื่อน แล้วก็ลงมา ปรืดๆๆๆ เจ๋งที่สุด สนุกม๊ากมาก เพื่อนๆทุกคนบอกว่าสนุกมากเลย อยากเล่นอีกจังเลยอ่ะ ทั้งหมดเสียไป $18 เองอ่ะ ไม่เท่าไหร่เนอะ แล้วจะมาเล่าใหม่ April 02 New Hampshire 1
สวัสดีเพื่อนๆทุกคน อย่างที่รู้กันตอนนี้เราอยู่ USA มาโปรแกรม Work&Travel ที่อยู่ก็คือรัฐ New Hampshire เป็นรัฐที่อยู่ทางเหนือของอเมกา และก็หนาวมากด้วย ตอนนี้ snow ยังตกอยู่เลย
เรื่องมีอยู่ว่า เวลาในการต่อเครื่องที่ LAX เนี่ยประมาณ 2 ชั่วโมง ซึ่งมันมีขั้นตอนในการต่อนานมาก ทำให้เกิดความผิดพลาดขึ้นคือ?? เริ่มจาก เรากับเพื่อนทั้งหมด 8 คน มีตั๋วของ Delta Airline ที่ยังไม่มี seat No.ซึ่งต้องไปปั้มหน้า gate ก่อนขึ้นเครื่อง เพื่อน 5 คนได้ seat No. และเดินเข้า gate ขึ้นเครื่องไปแล้ว แต่เรากับเพื่อนอีก 2 คนยืนรอเค้าปั้มอยู่ ในโรงแรมมี เน็ตให้เล่นเลยติดต่อกับพี่ได้ ปัญหาก็ค่อยๆคลี่คลายลง เริ่มสบายใจ หะหะ เช้ามาก็ต่อเครื่องลง Boston แต่เพื่อนๆ 5 คนก็ถึงไปนานแล้วก็ไปที่พักกันเรียบร้อยแล้ว ไม่รอเราเลย --" แล้วรถที่ต่อไป New Hampshire ก็หมดแล้วทำให้คืนนั้นต้องนอนอยู่ที่ Airport TT ค่ำคืนที่ยาวนานที่สุดก็ผ่านไป คิดถึงเพื่อน 5 คนม๊ากมาก มากกว่าพ่อแม่อีก อยากเจอพวกมันเหลือเกิน เดินทางมาถึงที่พัก เจอเพื่อน กอดกันจะเป็นจะตาย อากาศที่นี่หนาวสุดตรีน แต่เสื้อที่เตรียมมาก็พอเอาอยู่นะ มาอยู่ได้ 5 วัน snow ก็ตกลงมาให้เห็น ว้าวๆ ตื่นเต้นสุดๆ (เข้าไปดูรูปกันได้นะ หุหุ) พออีกสองวันต่อมาก็ตกลงมาอีก หนักมากมายเลยหะหะ รัก New Hampshire จังเลยค้าบบบบบ คุยเรื่องทำงานบ้าง ตอนนี้ทำงานมาได้ 10 วันแล้ว เป็น Housekeeper ทุกวันต้องไป เคาะประตูแล้วพูด Housekeeping Housekeeping สองครั้งแล้วไขประเปิดเข้าไป แล้ว say Hello เงินที่ได้ก็ ชั่วโมงละ $9.25 วันนึงก็ทำประมาณ 8 ชั่วโมง อ่อ แล้วก็มีทิปด้วยนะ ตอนนี้ทำไป 10 วันก็ได้ $155 แล้ว หุหุ พอและ ขี้เกียจพิม ไม่ค่อยมีโอกาสได้เล่นเน็ตเท่าไหร่ เวลามีน้อย ไปแล้วนะ คิดถึงเพื่อนๆทุกคน แล้วจะกลับมาอัพอีกครั้ง March 31 In Newhampshireอยู่ USA แล้ว ไม่มีเรื่องจะพูดมากมาย ไม่ค่อยมีเวลาเล่นเท่าไหร่ หะหะ
เข้ามาอัพรูปให้ดู
เข้าไปดูกันด้วยนะ November 02 มหาลัย..แห่งความทรงจำ
ย้อนกลับไปวันวานที่แสนหวาน ผ่านมาสามปีครึ่งแล้วนะ ถามว่ายังจำได้มั้ย..จำได้สิ..วันวานที่แสนหวาน..
...วันสัมภาด... เป็นวันแรกที่ก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ อย่างเป็นทางการ.. เข้าสัมภาดกับอ.มะแนวแห่งภาคคอม ตื่นเต้นแทบตาย.. แต่.. ไม่มีอะไรนี่ ไม่มีอะไรต้องน่ากลัว ขอบคุณที่ได้เข้าเรียน.. .....นั่นแหละคือก้าวแรกของฉัน.....
ผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ต้องเข้ารับการอบรม...บัณฑิตยุคใหม่... มีทั้งเพื่อนต่างคณะและเพื่อนคณะเดียวกัน คนเยอะแยะ มากหมายเหลือเกิน ฉันไม่รู้จักใคร..มาเพียงตัวคนเดียว บัณฑิตยุคใหม่ สอนให้ฉันรู้จักมหาลัยมากขึ้น สอนให้ฉันร้องเพลงมหาลัยเพลงแห่งความภาคภูมิใจ(เก็บลมไว้ที่ท้อง) สอนให้ฉันปรับตัวเข้ากับคนหมู่มากได้ สอนให้ฉันรู้จักความเป็นนิสิต..นิสิตเกษตร..
..วันแรกพบ..วันรับน้องของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ฉันหวังจะได้รู้จักเพื่อนใหม่มากมาย..เพื่อนที่รู้ใจ..เพื่อนที่จะได้อยู่เคียงข้างจนสี่ปี ฉันหวังจะได้เจอผู้ชายหน้าตาดีดี .. ผู้ชายที่จะอยู่เคียงข้างไปตลอดชีวิต(หวังมากไปป่ะ)
รับน้องไม่สยองขวัญ..สนุก..สะใจ..เดนซ์กระจายไม่มีการหมกเม็ดเก็บความสาว.. หลายคนรู้จักฉันดีในฐานะ คนที่เต้นมะหมี่ได้งดงาม..
หลังรับน้องได้รู้จักเพื่อนใหม่มากมาย..ได้เพื่อนที่รู้ใจ..เพื่อนที่อยู่เคียงข้างมาจนสี่ปีนี้ หลังรับน้องได้เจอผู้ชายหน้าตาดีดี..ผู้ชายเหล่านั้นไม่เลือกฉันที่จะเคียงข้างไปตลอดชีวิต..เศร้า.. ขอบคุณกับอีกหนึ่งความทรงจำ..
เวลาผ่านไปเร็วเสมอ.. ปีหนึ่ง.. ปีสอง.. ปีสาม.. และปีสี่.. ถ้าไม่เชื่อว่าเร็วลองมาอยู่ปีสี่สิ แล้วคุณจะรู้ !!
มีคนบอกว่าความทรงจำเล่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด เรื่องมากมายที่อยากจะบอกเรื่องมากมายที่อยากจะพูด แล้วจะอัพใหม่ เรื่อยๆ ขอบคุณ
September 14 โหะๆ รถล้มแหะเมื่อวันที่ 13 กันยายน 07 เวลา 22.00 น.
กลับจากมหาลัยโดยรถมอไซด์รับจ้าง เส้นทางจากเกษตร-บ้าน ต้องใช้ถนนเกษตร-นวมินทร์ ถนนที่อันตรายติดอันดับ เนืองจากมีรถขับเร็ว
เมื่อรถมอไซด์ขับมาได้ครึ่งทางแล้ว บริเวณทางขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำ รถมอไซด์ได้เบี่ยงเข้าขวา ต่อท้ายรถกะบะ แต่ทว่า รถกะบะนั้นบรรทุกอะไรซักอย่างที่ยาวๆ คล้ายต้นไม้ ที่หุ้มอะไรซักอย่างไว้ ดังนั้นรถมอไซด์จึงถูกไอต้นไม้นั่น เกี่ยวสะกิดเสียหลัก และล้มลงทางขวา ไถลกับพื้นประมาณ 5 เมตร ขณะนั้นเราก็ได้เกาะติดคนขับรถมอไซด์ไว้ เรา คนขับรถ และมอไซด์ ไถลมาด้วยกัน ในมือเราถือกระเป๋าสองใบ เราปล่อยในระยะไถล 2 เมตรแรก ขณะที่รถหยุดแล้วเรารีบหันหลังมองว่าจะมีรถเหยียบเรารึป่าว ถึงมีก็หลบไม่ทัน แต่ก็อยากดูวินาทีความเป็นความตาย หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นนั่งพับเพียบ กระโปรงถลกขึ้นมาข้างบน มีพ่อหนุ่มหล่อจากไหนไม่รู้ลงมาเพื่อช่วยเรา ถามว่าน้องเปนไงบ้าง ลุกไหวมั้ย ไปรพ.รึป่าว ตอนนั้นไม่ได้ตอบอะไรเพราะอึ้ง แต่รู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร ไม่ได้เจ็บ ไม่มีอะไรหัก แค่แสบแผลที่ถลอก แล้วก็ลุกขึ้นเดินไปข้างทาง ตำรวจมาถึงอย่างรวดเร็ว ถามว่าบ้านอยู่ไหน นั่งมอไซด์กลับไปไหวมั้ย ในใจก็นึกอยู่ยังจะให้กลับด้วยมอไซด์อีกหรือว่ะ? แล้วก็บอกออกไปว่า ไปส่งให้หน่อยได้มั้ยคะ ไม่อยากนั่งมอไซด์แล้ว แต่คุณตำรวจบอกว่า ผมมากับแฟนผมครับ ไอเราเลยต้องนั่งมอไซด์คันเดิมกลับบ้าน ขึ้นมอไซด์ หันไปมอง คุณตำรวจมาด้วยรถมอไซด์นี่หว่า ไอเราก็นึกว่ามารถยนต์ ชิ หน้าแตกเลยตรู
สรุปว่า วันนั้นไปใส่ ชุดนิสิต กระโปรงสอบ กับเสื้อช๊อปของคณะ ที่สุดแสนจะหนา ต้องขอขอบคุณมันเป็นอย่างมาก เสื้อหนาๆกับกระโปรงหนาๆได้หุ้มร่างกายไว้ จึงได้รับเพียงแผลถลอก ที่ข้อศอกขวา และต้นขาด้านขวา ถลอกจนเห็นเนื้อขาวๆ
สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณพระเจ้าเป็นอย่างมาก วินาทีนั้นคนที่นึกอยากขอบคุณมากที่สุดคือพระเจ้า พระเจ้าน่ารักมากๆ ที่ช่วยดาไว้ ขอบคุณพระเจ้าที่ ไม่ได้ล้มลงด้านซ้าย ไม่งั้นหน้าคงคว่ำ แล้วไหล่ด้านซ้ายที่เคยหลุดก็อาจจะหลุดอีก ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่มีรถมาเหยียบซ้ำ และขอบคุณพระเจ้าที่ยังให้ดามีลมหายใจ
ขอบคุณค่ะ September 09 Meeting 6/2 RYWวันที่ 7 sep 07 ที่ผ่านมา ช่างเป็นวันที่แสนสุขเสียจริง
Meeting ครั้งที่ 3 ได้รับเสียตอบรับอย่างมากมาย เพื่อนมาจากทุกสารทิศ ทั้ง ม.เกษตร จุฬา ม.ธรรมศาสตร์ ม.มหิดล ลาดกระบัง ม.รังสิต ฯลฯ นึกไม่ออกแล้ว รู้แต่ว่าเยอะจริงๆ ก็ตั้ง 24 คนอ่ะ
ซะใจมากๆเลย ถือว่าเป็นมีทติ้งที่ประสบความสำเร็จเลยทีเดียว จากครั้งที่ 1 มีกัน 11 คนได้ ครั้งที่ 2 มีกันอยู่ 4 คน และครั้งนี้ หุหุ ยิ่งนับก็ยิ่งซะใจ
หมูกะทะร้านปลาทองที่ราชเทวี ไม่ได้อร่อยอารายเลย แต่ถึงอร่อยก็เถอะ พวกเราแทบจะไม่ได้กินอารายกันเลย แต่กลับอิ่มหนำสำราญในความสุข
ไม่มีใครพูดถึงรสชาติของอาหาร มีแต่พูดถึงความหลัง พูดคุยตามประสาคนไม่ได้เจอกันมานาน บางคนก็ตั้งแต่จบม.6 ก็ไม่ได้เจอกันเลย แล้วก็มาเจอวันนี้ หะหะ เป็นไงหละ เจ๋งละสิ
ประทับใจจังเลย
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนเลย ที่ยังคงคิดถึงกันอยู่
แล้วครั้งหน้านัดกันอีกก็มากันอีกเยอะๆนะ เอาให้ครบ 45 คนเลยอ่ะ
เอออีกอย่างเสียดายจังทีไอธิดามันดันขาเป๋ซะก่อนเลยมาไม่ได้อ่ะ...
June 09 ไป Meeting 6/2 RYW มาฮับวันนี้ไปได้ Meeting กับเพื่อน 6/2 มา ดีใจจังได้เจอกันด้วย หลายคนไม่ได้เจอตั้งแต่จบม.6
วันนี้ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งนึง ประทับใจจังเลยอ่า
ครั้งหน้าต้องไปอีกให้ได้ อย่าลืมนะเพื่อนๆว่าเรานัดกัน ทุกวันศุกร์ของต้นเดือน นะจ๊ะ
แล้วก็ฝันอยากเห็นทุกคนใน 6/2 มาเจอกันหมด ถ่ายรูปด้วยกัน ตั้งแต่เลขที่ 1 ยันเลขที่ 45 เลยน้า
หวังว่าเราจะได้เจอกัน!!! April 22 ก็รู้...คืนนี้ดึกแล้วยังไม่นอน ได้มีโอกาสฟังเพลงเพราะๆเพลงนึงแล้วชอบเพลงนี้มาก
ฟังอยู่ดีดีแล้วน้ำตาไหล ซึ้งใจในความรักของพระเจ้า
เพลง ก็รู้
อัลบัม Indypendent นักร้อง กุ๊กกิ๊ก เธออาจจะมองไม่เห็นใคร เธออาจมองไม่เจอะใคร เธอไม่มีใครอยู่ข้างๆกาย เมื่อยามทุกข์ เธออาจจะได้พบสุข แต่บางครั้งก็อยู่กับเธอได้ไม่นาน.. ก็หายไป *ฉันอาจมองไม่เห็นใคร ฉันอาจมองไม่เจอะใคร เธออาจจะสงสัยว่ามีใครนั่งอยู่กับฉัน
เป็นเหมือนเช่นดั่งกับลม จะไม่เห็นแต่อาจสัมผัสได้เมื่อลมพัด ในหัวใจ **ก็รู้อย่างนี้เสมอ ว่าพระเยซูอยู่ในจิตใจ
ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลงจากพระองค์ไป ไม่เคยคิดซักนิดจะห่างไกล เพราะ(ก็)รู้ว่ารักพระองค์นั้น มีมากมายยิ่งใหญ่เกินเข้าใจ และมอบรักพระองค์ให้เราหมดทั้งใจ แม้ต้องเสียชีวิตพระองค์ก็ยอม *. **
เป็นอย่างที่เพลงนี้บอกว่า ก็รู้ว่าพระเยซูอยู่ในใจ ก็รู้ว่าพระองค์มีรักมากมายให้กับเรา
พระเยซูเหมือนกับลม ลมเราไม่สามารถมองเห็นได้แต่เราสามารถสัมผัสหรือสังเกตุได้ว่ามีลม
เหมือนกัน
เราอาจมองไม่เห็นพระเจ้าแต่เราสามารถสัมผัสด้วยหัวใจว่ามีพระเจ้าจริง หรืออาจสังเกตสิ่งอัศจรรย์ในชีวิตเรามีเกินความบังเอิญ
ขอบคุณพระเจ้ามากค่ะ April 16 สงกรานต์..สาดความรักขอบคุณพระเจ้าสงกรานต์สนุกมากมาย
ได้สาดน้ำ สาดความรัก
จบ
เหอๆ ความจริงจะเข้ามาลงเนื้อเพลงที่ชอบอ่ะ
เพลง ความรักของพระเจ้าไม่เคยเปลี่ยน
อัลบัม Indypendent นักร้อง NV3 ตื่นลืมตาขึ้นมา คิดทบทวนทุกวันที่ผ่านไป แต่เมื่อลองคิดดู ก็รู้ว่ามีบางอย่างที่ไม่เปลี่ยน
* ทุกวันฉันยังได้สัมผัสความรัก ทุกวันยังมีรักแท้อยู่เคียงข้าง
ทุกวันฉันยังได้สัมผัสความรัก เพราะฉันมีองค์พระคริสต์อยู่ไม่ห่าง **ความรักพระเจ้าไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป ไม่ว่าคืนวันจะหมุนนานเท่าไหร่
ความรักพระเจ้าไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป ยังคงมีเราเสมอ(รัก)ทุกเวลา แม้บางครั้งเราอาจจะดื้อดึงให้หลงไป แม้บางครั้งเราอาจจะทำให้ต้องเสียใจ
แต่ด้วยความรักพระองค์ทนยังยอม ยังให้อภัย เราอยู่เสมอ *, **, **
ถ้าใครชอบก็หาฟังใน http://www.thailandyfc.net/modules.php?name=MusicOnlinE
April 13 อาทิดที่สามของการฝึกงานอาทิดที่สามของการฝึกงาน
วันแรกพี่เค้าพาออกนอกสถานที่ ที่แรกเป็นกระทรวงฯที่เก่าไปเก็บผลการวิจัยเล็กๆน้อยๆ ต่อมาก็ไปที่รพ.จุฬา ไปดูห้องเครื่อง หุหุ ขึ้นไปชั้นด่านฟ้า บนสู๊ดดดด ฝนตกพอดีเลย เปียกกันเลยทีเดียว
วันที่สอง ไม่มีอารายทำเลย รู้แต่ว่าอาจารย์ไม่อยู่ที่ทำงานร่าเริงกันมาก วันๆนั่งเล่นเน็ต ออนเอ็ม มีงานบ้างนิดหน่อย
วันที่สาม ช่วยทำความสะอาดห้อง ดูดฝุ่น เช็ดถู เตรียมเค้ามาตรวจ 5ส. จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยสวยงาม แล้วพี่เค้าก็เลี้ยงพิสซ่าด้วยในฐานะที่เหนื่อยกันมากมาย
วันที่สี่ ก็ยังไม่มีอารายทำมากมายอยู่ แอบฟุบหลับไป พี่ดันมาปลุกให้ทำงาน ซะงั้นอ่ะ งานก็ยาก หงุดหงิดเลย เห้อ...
หมดไปอีกหนึ่งอาทิด ที่มีแค่สี่วัน ขอบคุณพระเจ้าที่มีวันสงกรานต์
สุขสันต์วันสงกรานต์ นะจ๊ะทุกคน April 05 อาทิดที่สอง ของการฝึกงานอาทิดนี้ได้ทำแค่ 4 วัน ดีใจจัง ขอบคุณพระเจ้าที่มีวันจักรี (วันหยุดบางวัน เราก็รู้เพียงแค่เป็นวันหยุด แต่ไม่รู้ว่าเป็นวันอะไร)
อาทิดนี้งานไม่เหมือนอาทิดที่แล้วเลย
สองวันแรก พี่ที่ดูแลเราไปปฐมนิเทศอารายซักอย่างเนี่ยแหละ เลยให้ลงไปทำชั้นล่าง ซึ่งไม่ใช่เรื่องของการเขียนโปรแกรม ออกจะเป็นแนวที่เรียกว่า "สาวโรงงาน" งานต้องใส่ ถุงมือ ผ้าปิดปาก และแว่นตากันฝุ่นทรายเข้าตา ได้เข้าใจเรื่องที่เรียนมากขึ้นเห็นภาพมากขึ้น ก็ค่อนข้างตรงนะเนี่ย สนุกดีนะ ได้ฉีดทรายด้วย เห้อ หลายอย่างแต่ก็ไม่เหนื่อย เพื่อนเยอะ พี่ที่ทำงานสนุกสนาน ทำงานไปคุยไปเม้าไป สนิทสนม(ลืมบอกไปพี่ที่ทำงานนี่ผู้ชายทั้งน้านนนน)
วันที่สาม ก็ดีนะไปออกนอกสถานที่ด้วย พี่นัดแต่เช้าเพื่อไปเก็บผลการทดลองที่กระทรวงวิทยาศาสตร์ (อยู่แถวอนุเสาวรีย์อ่ะ) ไปถึงก็ขึ้นด่านฟ้าไปดู solar cell ที่ทดลองติด เก็บผลตั้งนาน (ไปแอบหลับมาด้วย อากาศร้อนมากกก) พอเสร็จก่อนบ่ายสองแล้ว แล้วก็ต้องไปช่วยจัดบูธเพื่อจัดงาน ถนนวิทยาศาสตร์ เสร็จปุ๊ปกลับมาก็ต้องไปที่เซียร์รังสิตซื้อของกับพี่เค้าต่อ แต่ก็ดีนะทุกการเดินทางเป็นรถส่วนตัวหมด สบายยดี สรุปแล้ววันนี้เลิกงาน ทุ่มกว่าๆ แหะๆ พี่บอกว่าอย่าไปฟ้องใครนะ ไม่มีOT หรอก
วันที่สี่ วันสุดท้ายของอาทิดนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้พี่พาเราเข้าโรงแรมสองต่อสอง !!!! เค้าให้นั่งรถไปเป็นเพื่อน จริงๆแล้วเค้าบอกว่าอยากให้ไปพักผ่อนบ้าง นั่งรถเป็นเพื่อนพี่เค้า เค้าก็ขับไปแล้วให้เรานอนหลับได้ตลอดทาง พอถึงโรงแรมก็เปิดแอร์ให้นอนบนรถ ตลอดทั้งการเดินทางก็นอนอย่างเดียว พี่บอกว่าชดเชยเมื่อวานที่ให้ไปด้วยทั้งวัน สรุปวันนี้เลยได้ทำงานเบาๆไม่กี่อย่างเอง หุหุ สบายยจริงๆ
ทุกอย่างผ่านไปด้วยการอวยพรจากพระเจ้า ขอบคุณพระเจ้า ทั้งงานที่ได้รับ ทั้งรอยยิ้มจากพี่ๆทุกคน พระเจ้าแสนดีจริงๆ March 31 อาทิดแรกของการฝึกงานอาทิดแรกของการฝึกงาน เห้ออออ (หวังว่าคงไม่มีพี่ที่ออฟฟิตเข้ามาอ่านนะ อิอิ)
ฝึกอยู่แลบ PVT ส่วนหนึ่งของ solar cell ตึก NECTEC Pliot Plant อยู่ในหน่วยงานของ TMC ซึ่งอยู่ในเครือของ NSTDA(สวทช.) ยุ่งยากเนอะ เยอะแยะไปหมด
๑#วันแรก ของการทำงานก็เครียดแล้ว เจอหน้าปุปก็พูดเรื่องงาน งานเขียนโปรแกรมซะด้วย ไม่ได้ถนัดเลยซักนิด เขียนไมโครคอนโทลเลอร์ ฮือๆ ปกติแล้วเค้าจะให้ใส่ชุดนิสิตไปฝึกงาน แต่ที่ตึกที่ทำงานอยู่บอกว่าให้ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนกับชอป ไปทำงาน ไม่ต้องใส่ชุดนิสิตหรอก จะได้สะดวก ช่วงเช้าหนักใจกับงานบ้าง แต่ก็ยังดีไม่ได้หนักใจกับคนทำงาน เหนื่อยเพราะงาน ยังดีกว่าเหนื่อยเพราะคน
๒#วันที่สอง รู้แล้วว่าทำไมเค้าต้องให้ใส่เสื้อยืดกับกางเกง ก็วันนี้พี่เค้าให้เราเดินไปขี่จักรยานที่ลืมไว้ที่แถวๆโรงอาหาร 5555 ขำดี แล้วเค้าก็ให้ขี่จักรยานพาไปดูที่เอาเอกสารบอกว่าวันหลังจะให้ขี่เอากลับมาที่ตึก (เด็กเด็กส่งเอกสารกันเลยทีเดียว) ก็ดีนะได้ออกกำลังกาย
๓#วันที่สาม ก็อีกเช่นเคย วันนี้ให้ไปตัดสติกเกอร์ฝ้าติดกระจก ให้กรีดสติกเกอร์ที่ติดอยู่ทีกระจก ให้ทำกันตามภาษาเด็กฝึกงาน (เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ 2 คน) ให้ออกแบบลายเอง เสร็จแล้วเค้าจะมาดู ไอเราก็สวมความมั่นใจ ทำเองเลย อ้อวันนี้ได้ไปเฝ้าบูธด้วย(งาน NEC 2007) เป็นแพตตี้แจกเบอร์ชัวร์
๔#วันที่สี่ วันนี้พี่พาเดินไปซื้อขนมเค้กเพื่อเอาเข้าห้องประชุม บอกว่าคราวหน้าจะให้มาซื้อคนเดียว แล้ววันนี้พี่เค้าก็เลี้ยงขนมเราด้วย หุหุ วันนี้ต้องไปช่วยในงาน NEC ด้วย เหนื่อย --"
๕#วันที่ห้า ก่อนจะได้หยุดพักสองวัน วันนี้ได้ขี่จักรยานไปส่งเอกสาร หุหุ แอบแวบไปซื้อน้ำกิน(อยู่ที่นี่ขาดน้ำโครต)
ทั้งห้าวันที่ไม่ได้พูดถึงคือความจริงที่ว่าต้องทำงานเขียนโปรแกรมทุกวัน ยากแสนยาก ไม่มีเวลาให้ไปเดินเล่นหรือพักผ่อน หรือแม้แต่จะเล่นเน็ต เอ็มก็ถูกบ๊อก โดยรวมแล้ว ยุ่งทั้งวัน --"
February 15 เหตุใดพระคริสต์ทรงดีต่อฉัน เมื่อวันจันทร์สอบแลบอิเลกแอดวาซมา การสอบครั้งนี้ทำให้รู้ว่า การที่เราพยายามหรือตั้งใจทำอารายบางอย่าง ใช่ว่าสิ่งนั้นจะสำเร็จหรือได้รับผลที่ดีตอบเสมอ อ่านแลบแทบตาย ตั้งใจลองทำก่อนสอบอย่างดี แต่พอถึงเวลาทำจริง ก็ผิดบ้างมีปัญหาบ้าง ใช่ว่าจะเป็นไปตามที่ได้ซ้อมมาเสมอ ที่สำคัญความไม่ยุติธรรมของการสอบสองรอบก็มี ยากง่ายต่างกันลิบ ทำให้รู้อีกว่าไม่มีใครในโลกนี้ที่มีความยุติธรรม เท่าเทียม 100% ทุกๆคนต้องมีความอยุติธรรมอยู่เสมอ ไม่ว่าโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ
แต่ มีคนๆหนึ่งในโลกนี้ที่มีความยุติธรรม 100% จะบอกให้ พระเจ้าไง พระเจ้ามีความยุติธรรมเสมอ แล้วก็ดีต่อเราเสมอมา
เมื่อวานนี้ (พุธ) ลืมเม้าส์ไว้ที่ม. ไม่รู้ว่าหายหรือไปลืมที่ไหน แต่ว่าเรื่องของเรื่องคือ แพงมากเม้าส์ไวเลสของไมโครซอฟ 1290 บาท ก็เกรงว่าจะหาย แต่ก็อธิษฐานและวางใจให้พระเจ้าว่าจะทรงให้คืนมา และแล้ววันต่อมาก็ไปถามหากับอาจานคนแรกเลย อาจานก็บอกว่าอยู่ที่อาจาน ซึ่งอาจานใช้อยู่ อิอิ แล้วบอกด้วยว่าใช้ดีนะ หุหุ ขอบคุณพระเจ้าที่ให้หาเจอ พระเจ้าทรงดีต่อดาเสมอเลย...ขอบคุณค่ะ
เพลงเหตุใดพระคริสต์ทรงดีต่อฉัน
เหตุใดพระคริสต์ ทรงดีต่อฉัน ในวันที่ฉันล้มลง หมดแรงไม่เหลือ ไม่ว่าใครก็คง ไม่อาจเติมสิ่งที่หายไป
ในวันที่เหลือ มีแต่เพียงร่างกาย ในใจร้องหาพระองค์ ช่วยเติมเต็มฉัน ช่วยให้มันผ่านพ้น และใจร้องบอกกับฉัน ว่า
*** พระเจ้าดีต่อฉัน และพระองค์ทรงเติมฉัน ในวันที่อ่อนล้า แต่ทรงทันเวลาเสมอ
ไม่ช้า และไม่สาย ไม่เรียกร้อง ตามใจฉัน ทรงดี ดีต่อฉัน และทรงทันเวลาเสมอ
January 29 ไประยองมา...เอ๊ะ บ้านอยู่ระยองอยู่แล้วจะเล่าทำไม???ไประยองมา...เอ๊ะ บ้านอยู่ระยองอยู่แล้วจะเล่าทำไม???
ก็ต้องเล่าสิ ก็เพราะไม่ได้กลับบ้านเกิดเหมือนเดิม แต่พกเพื่อนไปด้วยกว่า 20 ชีวิตเชียวนะ ไปหาดแม่รำพึงกัน ได้นอนหนึ่งคืน 27-28 Jan 07 ไง สนุกมากมาย ที่พักดีมากกกกก ทะเลก็ต้องดีอยู่แล้วแหละ เพราะเป็นระยองไง แต่ว่าจะดีกว่านี้ถ้าเป็นเกาะเสม็ดนะ รู้ป่าว เพื่อนๆ ครั้งหน้าต้องไปเสม็ดกันนะ
เดินทางไปแต่เช้าวันเสาร์ด้วยรถทัวร์ แต่คนที่ขึ้นรถทัวร์นี่ 9 คนนะ เป็นผู้หญิงเสีย 8 คน เป็นผู้ชาย(ป่วยด้วย) อีก 1 คน นอกนั้น ผู้ชายที่เหลือไปรถส่วนตัว เนี้ยแหละน้า ผู้ชายวิดวะ แย่จริงๆเลย แต่ก็นะไม่ได้ว่าอารายหรอก
เพราะรถทัวร์นั่งสบายกว่าอยู่แล้น
ไปถึงก็เดินโลตัสกันก่อนเลย ช๊อปปิ้งซื้อของกินของใช้ หุหุแล้วก็กินข้าวเที่ยงกันที่โลตัส
ต่อไปก็เดินทางไปหาดแม่รำพึงกันด้วยรถคุณมิกซ์ ขอบคุณมากนะมิกซ์ ถ้าไม่ได้แก คงจะลำบากกันกว่านี้แน่ ถึงปุ๊ปติดต่อที่พักกัน ได้เห็นที่พักแสนหรูหรา หุหุ เยี่ยมไปเลย ถ่ายรูปกันมากมาย
บ่ายๆเล่นตุ๋ย บางคนเล่นไพ่ ตกเย็นไปทะเลกัน เล่นบอลลูนด่าน(เตย) สนุกมากมาย เหนื่อยมากมายด้วย เมื่อยขาเลย ทีมเราแพ้ไป 1-0 หุหุ เย็นๆหน่อยก็เล่นน้ำกัน
ไฮไลท์อยู่ที่นี่ ปาร์ตี้กลางคืน เป็นปาร์ตี้อาหารทะเลที่ซื้อมา ทั้งปลาย่าง หอยแครง ข้าวผัด ไข่แมงดา.... แล้วก็ซื้อกุ้งสดตัวโตๆ เป็นกิโลๆ มาย่างกันเอง มากมายมหาศาล นึกว่าจะกินไม่หมดซะแล้ว แต่ก็นะ กินหมดกันด้วย อ้อ มีปลาหมึกย่างด้วย
หลังอาหารทะเลก็มีดนตรีเพราะๆที่ร้องกันเอง เล่นกันเอง เต้นกันเอง สนุกเปนบ้าเลย มีเหล้า เบียร์บ้างนิดหน่อย แต่เราไม่ได้กินน้า ร้องเล่นเต้นรำอย่างเดียว ตกดึกหน่อยก็ไปเดินเล่นที่ทะเลกัน แบบว่าไปริมทะเล ตะโกนร้องเพลงเต้นไปด้วย เหนื่อยมาก เหมือนคนบ้ากันเลย ยิ่งมืดๆด้วย ไม่ได้อายกันเล้ยย เป็นค่ำคืนที่ยาวนานมาก ร้องเพลงรบกวนชาวบ้านอย่างซะใจ หุหุ
เช้ามาก็บางคนไปเล่นน้ำ บางคนนอน บางคนก็เอาแต่กิน หุหุ แล้วก็กลับกัน ถ่ายรูปเป็นที่ระทึก เอ้ยระลึกไว้ด้วย บ่ายๆไปจองตั๋วกลับกทม. แล้วบ่ายๆไปกินข้าวที่สวนอาหารครัวริมครอง ของลุงมิกซ์ ต้องขอบคุณมิกซ์อีกครั้งที่ให้เรากินอาหารดีดี ด้วยราคาถูก แล้วยังแถมคาราโอเกะให้อีกตังหาก เยี่ยมไปเลย
เป็นสองวันที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งความจริงแล้วเวลาก็เดินเป็นปกติ แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ
ขอบคุณเพื่อนๆที่ให้ความสุขมากมายขนาดนี้ ขอบคุณเวลาที่มีให้กัน ขอบคุณรอยยิ้มอันอบอุ่นและจริงใจ ขอบคุณจริงๆ
เราจะไม่ลืมช่วงเวลาสองวันนี้ ที่ได้เที่ยวด้วยกัน
December 27 เซงจังเลยไม่น่าเชื่อเลยว่าปีนี้ สอบมิดเทอมจะน่าเบื่ออย่างนี้ เวลาว่างช่างเยอะเหลือเกิน เมื่อไหร่จะสอบซักทีน้า ไม่มีอารายจะอ่านแล้ว
เห้อ
วันนี้ออนเอ็มแทบไม่ได้เลย พอได้ก็เกิดอาการคันมือ มือมันอยากพิม อยากพิม อยากพิ
เห้อ
ก็ไม่มีอารายจะเขียนหรอก
เห้อ
จะปีใหม่แล้ว ปีเก่าผ่านไป ไม่มีอารายคืบหน้า ทั้งเรื่องความรัก เรื่องเรียน
เห้อ
ชีวิตมันช่างผ่านเลยไปอย่างไร้สาระ
ไม่สิ
ไม่ไร้สาระหรอก ยังมีเรื่องบางอย่างน่าจดจำ อิอิ ไม่บอกหรอก ไม่บอกว่ามันคืออาราย อิอิ |
|
|
