| DaDaR 的个人资料[-ดาด้าจัง-]照片日志列表 |  工具  帮助 |
[-ดาด้าจัง-]
没有可用类别。
|
4月5日 ไปเล่นสกีมาฮะมาแล้ว มาอัพอีกแล้ว ไม่รู้มีใครอ่านป่าว แต่จะมาอัพ
วันนี้ไปเล่นสกีมาสนุกม๊ากมาก ไปกับ Barbaraคนที่เป็นagentของ AAG สนุกมากๆเลยหุหุ เจ๋งจริงๆ ไปถึงเริ่มจากต้องซื้อticket ก่อน ซึ่ง ticket เนี่ยมีอยู่สองใบ ใบแรกสำหรับเข้าไปเล่นสกี ส่วนอีกใบเป็นสำหรับการเช่าอุปกรณ์ของเค้า เริ่มจากไปเช่ารองเท้าสกี ซึ่งเป็นอารายที่หนักมากก ใส่ก็ย๊ากยาก พอใส่แล้วก็เดินย๊ากยาก รองเท้าคู่ใหญ่มาก ก็เวลาเดินเค้าบอกว่าให้เอาส้นลงก่อน แล้วตามด้วยปลายเท้า โอ้ว หนักมากๆ ต่อมาก็ไปเช่าสกี เค้าก็ปรับให้เข้ากับขนาดของเท้าเรา แล้วตัวสกีนี่นะ หนักจังเล้ย ต่อมาก็ไปเช่าสกี โพล (Ski Pole) ก็ต้องเข้ากับขนาดความสูงของเรา ซึ่งราวๆประมาณหน้าอก พอแต่งตัวพร้อมแล้วก็ไปฝากของ เค้าคิดค่าฝาก $3 ราคาก็ถือว่าแพงอยู่นา แล้วก็ไปเล่นสกีกัน สนุกม๊ากมากกกกก ใครไม่ได้ล้มนี่ตกเทรนม๊ากมาก เราล้มไปรอบนึง หะหะ แต่ไม่เจ็บนะ เพราะว่าใส่ไปหนามากเลย เวลาจะเล่นก็ต้องขึ้นอารายซักอย่างที่เหมือนบันไดเลื่อน แล้วก็ลงมา ปรืดๆๆๆ เจ๋งที่สุด สนุกม๊ากมาก เพื่อนๆทุกคนบอกว่าสนุกมากเลย อยากเล่นอีกจังเลยอ่ะ ทั้งหมดเสียไป $18 เองอ่ะ ไม่เท่าไหร่เนอะ แล้วจะมาเล่าใหม่ 4月2日 New Hampshire 1
สวัสดีเพื่อนๆทุกคน อย่างที่รู้กันตอนนี้เราอยู่ USA มาโปรแกรม Work&Travel ที่อยู่ก็คือรัฐ New Hampshire เป็นรัฐที่อยู่ทางเหนือของอเมกา และก็หนาวมากด้วย ตอนนี้ snow ยังตกอยู่เลย
เรื่องมีอยู่ว่า เวลาในการต่อเครื่องที่ LAX เนี่ยประมาณ 2 ชั่วโมง ซึ่งมันมีขั้นตอนในการต่อนานมาก ทำให้เกิดความผิดพลาดขึ้นคือ?? เริ่มจาก เรากับเพื่อนทั้งหมด 8 คน มีตั๋วของ Delta Airline ที่ยังไม่มี seat No.ซึ่งต้องไปปั้มหน้า gate ก่อนขึ้นเครื่อง เพื่อน 5 คนได้ seat No. และเดินเข้า gate ขึ้นเครื่องไปแล้ว แต่เรากับเพื่อนอีก 2 คนยืนรอเค้าปั้มอยู่ ในโรงแรมมี เน็ตให้เล่นเลยติดต่อกับพี่ได้ ปัญหาก็ค่อยๆคลี่คลายลง เริ่มสบายใจ หะหะ เช้ามาก็ต่อเครื่องลง Boston แต่เพื่อนๆ 5 คนก็ถึงไปนานแล้วก็ไปที่พักกันเรียบร้อยแล้ว ไม่รอเราเลย --" แล้วรถที่ต่อไป New Hampshire ก็หมดแล้วทำให้คืนนั้นต้องนอนอยู่ที่ Airport TT ค่ำคืนที่ยาวนานที่สุดก็ผ่านไป คิดถึงเพื่อน 5 คนม๊ากมาก มากกว่าพ่อแม่อีก อยากเจอพวกมันเหลือเกิน เดินทางมาถึงที่พัก เจอเพื่อน กอดกันจะเป็นจะตาย อากาศที่นี่หนาวสุดตรีน แต่เสื้อที่เตรียมมาก็พอเอาอยู่นะ มาอยู่ได้ 5 วัน snow ก็ตกลงมาให้เห็น ว้าวๆ ตื่นเต้นสุดๆ (เข้าไปดูรูปกันได้นะ หุหุ) พออีกสองวันต่อมาก็ตกลงมาอีก หนักมากมายเลยหะหะ รัก New Hampshire จังเลยค้าบบบบบ คุยเรื่องทำงานบ้าง ตอนนี้ทำงานมาได้ 10 วันแล้ว เป็น Housekeeper ทุกวันต้องไป เคาะประตูแล้วพูด Housekeeping Housekeeping สองครั้งแล้วไขประเปิดเข้าไป แล้ว say Hello เงินที่ได้ก็ ชั่วโมงละ $9.25 วันนึงก็ทำประมาณ 8 ชั่วโมง อ่อ แล้วก็มีทิปด้วยนะ ตอนนี้ทำไป 10 วันก็ได้ $155 แล้ว หุหุ พอและ ขี้เกียจพิม ไม่ค่อยมีโอกาสได้เล่นเน็ตเท่าไหร่ เวลามีน้อย ไปแล้วนะ คิดถึงเพื่อนๆทุกคน แล้วจะกลับมาอัพอีกครั้ง 3月31日 In Newhampshireอยู่ USA แล้ว ไม่มีเรื่องจะพูดมากมาย ไม่ค่อยมีเวลาเล่นเท่าไหร่ หะหะ
เข้ามาอัพรูปให้ดู
เข้าไปดูกันด้วยนะ 11月2日 มหาลัย..แห่งความทรงจำ
ย้อนกลับไปวันวานที่แสนหวาน ผ่านมาสามปีครึ่งแล้วนะ ถามว่ายังจำได้มั้ย..จำได้สิ..วันวานที่แสนหวาน..
...วันสัมภาด... เป็นวันแรกที่ก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ อย่างเป็นทางการ.. เข้าสัมภาดกับอ.มะแนวแห่งภาคคอม ตื่นเต้นแทบตาย.. แต่.. ไม่มีอะไรนี่ ไม่มีอะไรต้องน่ากลัว ขอบคุณที่ได้เข้าเรียน.. .....นั่นแหละคือก้าวแรกของฉัน.....
ผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ต้องเข้ารับการอบรม...บัณฑิตยุคใหม่... มีทั้งเพื่อนต่างคณะและเพื่อนคณะเดียวกัน คนเยอะแยะ มากหมายเหลือเกิน ฉันไม่รู้จักใคร..มาเพียงตัวคนเดียว บัณฑิตยุคใหม่ สอนให้ฉันรู้จักมหาลัยมากขึ้น สอนให้ฉันร้องเพลงมหาลัยเพลงแห่งความภาคภูมิใจ(เก็บลมไว้ที่ท้อง) สอนให้ฉันปรับตัวเข้ากับคนหมู่มากได้ สอนให้ฉันรู้จักความเป็นนิสิต..นิสิตเกษตร..
..วันแรกพบ..วันรับน้องของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ฉันหวังจะได้รู้จักเพื่อนใหม่มากมาย..เพื่อนที่รู้ใจ..เพื่อนที่จะได้อยู่เคียงข้างจนสี่ปี ฉันหวังจะได้เจอผู้ชายหน้าตาดีดี .. ผู้ชายที่จะอยู่เคียงข้างไปตลอดชีวิต(หวังมากไปป่ะ)
รับน้องไม่สยองขวัญ..สนุก..สะใจ..เดนซ์กระจายไม่มีการหมกเม็ดเก็บความสาว.. หลายคนรู้จักฉันดีในฐานะ คนที่เต้นมะหมี่ได้งดงาม..
หลังรับน้องได้รู้จักเพื่อนใหม่มากมาย..ได้เพื่อนที่รู้ใจ..เพื่อนที่อยู่เคียงข้างมาจนสี่ปีนี้ หลังรับน้องได้เจอผู้ชายหน้าตาดีดี..ผู้ชายเหล่านั้นไม่เลือกฉันที่จะเคียงข้างไปตลอดชีวิต..เศร้า.. ขอบคุณกับอีกหนึ่งความทรงจำ..
เวลาผ่านไปเร็วเสมอ.. ปีหนึ่ง.. ปีสอง.. ปีสาม.. และปีสี่.. ถ้าไม่เชื่อว่าเร็วลองมาอยู่ปีสี่สิ แล้วคุณจะรู้ !!
มีคนบอกว่าความทรงจำเล่าเท่าไหร่ก็ไม่หมด เรื่องมากมายที่อยากจะบอกเรื่องมากมายที่อยากจะพูด แล้วจะอัพใหม่ เรื่อยๆ ขอบคุณ
9月14日 โหะๆ รถล้มแหะเมื่อวันที่ 13 กันยายน 07 เวลา 22.00 น.
กลับจากมหาลัยโดยรถมอไซด์รับจ้าง เส้นทางจากเกษตร-บ้าน ต้องใช้ถนนเกษตร-นวมินทร์ ถนนที่อันตรายติดอันดับ เนืองจากมีรถขับเร็ว
เมื่อรถมอไซด์ขับมาได้ครึ่งทางแล้ว บริเวณทางขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำ รถมอไซด์ได้เบี่ยงเข้าขวา ต่อท้ายรถกะบะ แต่ทว่า รถกะบะนั้นบรรทุกอะไรซักอย่างที่ยาวๆ คล้ายต้นไม้ ที่หุ้มอะไรซักอย่างไว้ ดังนั้นรถมอไซด์จึงถูกไอต้นไม้นั่น เกี่ยวสะกิดเสียหลัก และล้มลงทางขวา ไถลกับพื้นประมาณ 5 เมตร ขณะนั้นเราก็ได้เกาะติดคนขับรถมอไซด์ไว้ เรา คนขับรถ และมอไซด์ ไถลมาด้วยกัน ในมือเราถือกระเป๋าสองใบ เราปล่อยในระยะไถล 2 เมตรแรก ขณะที่รถหยุดแล้วเรารีบหันหลังมองว่าจะมีรถเหยียบเรารึป่าว ถึงมีก็หลบไม่ทัน แต่ก็อยากดูวินาทีความเป็นความตาย หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นนั่งพับเพียบ กระโปรงถลกขึ้นมาข้างบน มีพ่อหนุ่มหล่อจากไหนไม่รู้ลงมาเพื่อช่วยเรา ถามว่าน้องเปนไงบ้าง ลุกไหวมั้ย ไปรพ.รึป่าว ตอนนั้นไม่ได้ตอบอะไรเพราะอึ้ง แต่รู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร ไม่ได้เจ็บ ไม่มีอะไรหัก แค่แสบแผลที่ถลอก แล้วก็ลุกขึ้นเดินไปข้างทาง ตำรวจมาถึงอย่างรวดเร็ว ถามว่าบ้านอยู่ไหน นั่งมอไซด์กลับไปไหวมั้ย ในใจก็นึกอยู่ยังจะให้กลับด้วยมอไซด์อีกหรือว่ะ? แล้วก็บอกออกไปว่า ไปส่งให้หน่อยได้มั้ยคะ ไม่อยากนั่งมอไซด์แล้ว แต่คุณตำรวจบอกว่า ผมมากับแฟนผมครับ ไอเราเลยต้องนั่งมอไซด์คันเดิมกลับบ้าน ขึ้นมอไซด์ หันไปมอง คุณตำรวจมาด้วยรถมอไซด์นี่หว่า ไอเราก็นึกว่ามารถยนต์ ชิ หน้าแตกเลยตรู
สรุปว่า วันนั้นไปใส่ ชุดนิสิต กระโปรงสอบ กับเสื้อช๊อปของคณะ ที่สุดแสนจะหนา ต้องขอขอบคุณมันเป็นอย่างมาก เสื้อหนาๆกับกระโปรงหนาๆได้หุ้มร่างกายไว้ จึงได้รับเพียงแผลถลอก ที่ข้อศอกขวา และต้นขาด้านขวา ถลอกจนเห็นเนื้อขาวๆ
สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณพระเจ้าเป็นอย่างมาก วินาทีนั้นคนที่นึกอยากขอบคุณมากที่สุดคือพระเจ้า พระเจ้าน่ารักมากๆ ที่ช่วยดาไว้ ขอบคุณพระเจ้าที่ ไม่ได้ล้มลงด้านซ้าย ไม่งั้นหน้าคงคว่ำ แล้วไหล่ด้านซ้ายที่เคยหลุดก็อาจจะหลุดอีก ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่มีรถมาเหยียบซ้ำ และขอบคุณพระเจ้าที่ยังให้ดามีลมหายใจ
ขอบคุณค่ะ 9月9日 Meeting 6/2 RYWวันที่ 7 sep 07 ที่ผ่านมา ช่างเป็นวันที่แสนสุขเสียจริง
Meeting ครั้งที่ 3 ได้รับเสียตอบรับอย่างมากมาย เพื่อนมาจากทุกสารทิศ ทั้ง ม.เกษตร จุฬา ม.ธรรมศาสตร์ ม.มหิดล ลาดกระบัง ม.รังสิต ฯลฯ นึกไม่ออกแล้ว รู้แต่ว่าเยอะจริงๆ ก็ตั้ง 24 คนอ่ะ
ซะใจมากๆเลย ถือว่าเป็นมีทติ้งที่ประสบความสำเร็จเลยทีเดียว จากครั้งที่ 1 มีกัน 11 คนได้ ครั้งที่ 2 มีกันอยู่ 4 คน และครั้งนี้ หุหุ ยิ่งนับก็ยิ่งซะใจ
หมูกะทะร้านปลาทองที่ราชเทวี ไม่ได้อร่อยอารายเลย แต่ถึงอร่อยก็เถอะ พวกเราแทบจะไม่ได้กินอารายกันเลย แต่กลับอิ่มหนำสำราญในความสุข
ไม่มีใครพูดถึงรสชาติของอาหาร มีแต่พูดถึงความหลัง พูดคุยตามประสาคนไม่ได้เจอกันมานาน บางคนก็ตั้งแต่จบม.6 ก็ไม่ได้เจอกันเลย แล้วก็มาเจอวันนี้ หะหะ เป็นไงหละ เจ๋งละสิ
ประทับใจจังเลย
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนเลย ที่ยังคงคิดถึงกันอยู่
แล้วครั้งหน้านัดกันอีกก็มากันอีกเยอะๆนะ เอาให้ครบ 45 คนเลยอ่ะ
เอออีกอย่างเสียดายจังทีไอธิดามันดันขาเป๋ซะก่อนเลยมาไม่ได้อ่ะ...
6月9日 ไป Meeting 6/2 RYW มาฮับวันนี้ไปได้ Meeting กับเพื่อน 6/2 มา ดีใจจังได้เจอกันด้วย หลายคนไม่ได้เจอตั้งแต่จบม.6
วันนี้ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งนึง ประทับใจจังเลยอ่า
ครั้งหน้าต้องไปอีกให้ได้ อย่าลืมนะเพื่อนๆว่าเรานัดกัน ทุกวันศุกร์ของต้นเดือน นะจ๊ะ
แล้วก็ฝันอยากเห็นทุกคนใน 6/2 มาเจอกันหมด ถ่ายรูปด้วยกัน ตั้งแต่เลขที่ 1 ยันเลขที่ 45 เลยน้า
หวังว่าเราจะได้เจอกัน!!! |
|
|||||||
|
|
